C’era una volta…

C’era una volta…

Montepulciano

“Er was eens” betekent C’era una volta. Het moment dat ik mijn deur open deed vond ik een fles wijn staan. Mijn bovenbuurman heeft een pizzeria in Montepulciano die C’era una volta heet. Hij heeft de fles daar neergezet. Dat weet ik zeker.

Zijn restaurant is slechts op 10 minuten loopafstand van mijn huis. Wie weet hoe lang die fles daar heeft gestaan? Hij heeft me verrast en eerlijk gezegd ook een beetje ontroerd.

We zitten nog altijd in lockdown. Het is heel bizar geen mens te zien. Alsof je in een nieuwe wereld beland bent. De beelden op TV spreken boekdelen. Milaan is uitgestorven. In Bergamo is het een slachting.

Montepulciano heeft op dit moment 5 nieuwe besmettingen erbij. In totaal zitten we op 58, waarvan 41 mensen hersteld zijn. Onze burgermeester Michele Angiolini houdt ons op de hoogte via FB over de coronavirus-situatie in Montepulciano.

Ik blijf thuis

Io resto a casa.

In Italië blijven we thuis. 1x in de week ga ik naar de Conad om mijn boodschappen te halen. Die is minder dan 200 meter van mijn huis. Voor de zekerheid vul ik mijn decreet in, voor als ik word aangehouden.

Bij de supermarkt is altijd een lange rij. Het is er binnen stil. Iedereen snelt zich en vermijd zich. Als we betaald hebben willen we snel weer naar buiten.

Momenteel is een koude wind. Vorige week was het warmer weer. Ik heb toen veel buiten gezeten. Mijn fitness oefeningen doe ik elke ochtend. Dat voelt goed. Na het douchen voel ik me herboren en kan ik de dag thuis weer aan.

Mijn buren is een jong gezin. Die hoor ik elke ochtend. Ook de radio. Een paar dagen geleden mocht ik meeluisteren naar een locale radiozender van Italië. Eerst werd het Italiaanse volkslied uitgezonden, daarna enkele Italiaanse klassiekers, waar o.a. “Volare”.

Premier Conte heeft vanavond een persconferentie gehouden. Er is een strengere lockdown. De tunnel is nog zeer lang.

Italië in lockdown

Italië in lockdown

Montepulciano

Montepulciano is verlaten. Je ziet geen mens op straat. Af en toe zie je een auto voorbij rijden. Maar verder is het erg stil. Ik woon net buiten het centrum, gelukkig op loopafstand van de supermarkt. Ik hoef mijn auto niet te pakken om boodschappen te doen. Behalve als ik door mijn voorraad flessen water ben. Dan wel. Want water drinken wij niet uit de kraan, maar uit flessen.

Bij ons zijn de schappen niet leeg, er is geen leegroof op WC papier. Misschien denken wij eerder aan het inslaan van eten dan aan WC papier.

Ik heb nu gelukkig een masker kunnen bemachtigen in de apotheek. In Milaan en in veel andere plaatsen zijn ze niet aan te slepen. Integendeel, het ziekenhuispersoneel schreeuwt erom. Maar ik heb er een godzijdank. Die gebruik ik nu bij het boodschappen doen. Dat geeft me meer rust. Een gevoel van bescherming.

Het huis kom ik niet uit sinds de lockdown. Eerst was het nog toegestaan een wandeling te maken, maar dat is me nu ook ontnomen. Geen wandelingen meer. Het weer speelt wel mee. Ik kan gelukkig op mijn terras zitten. Ik studeer en lees mijn boeken buiten.

We zijn pas 10 dagen in lockdown en omdat de besmettingen in Italië vooralsnog oplopen worden de dagen in quarantaine verlengd. Voor hoe lang weet ik niet, maar misschien wil ik dat nog niet weten. De dagen thuis zijn nu al oneindig.

Elke dag maak ik een dagindeling voor mezelf over hoe ik de tijd ga doorbrengen. Dat is van fitness in huis, tot studeren, lezen en wat werken achter de computer. Maar het gaat goed met me. Ik ben gezond, en ik hoop dat zo te kunnen behouden.

Vandaag hadden we in Montepulciano 4 besmettingen erbij. Ik volg een website waar ik de situatie in Italië kan volgen. Ik word er niet vrolijk van.

We zitten allemaal binnen om het virus Covid-19 in te dammen. Als we buiten Montepulciano gaan moeten we een formulier invullen. Als het niet urgent is word je teruggestuurd.

We hebben nog een lange weg te gaan, een hele lange weg.

Nieuw logo Sylvia Italy

Nieuw logo Sylvia Italy

Het heeft even geduurd, maar ik ben blij jullie mijn nieuwe logo te presenteren waarmee ik hoop in de toekomst nog meer herkenbaar te worden met hetgeen ik doe in Italië op het gebied van wijn en running.

Dit logo is ontworpen en bedacht door Marco Angeletti. Ontwerper en designer van menig groot bedrijf in Italië. Grazie!

Recent ben ik geslaagd voor mijn Fisar Sommelier diploma niveau 3. Wat betekent dat ik nu gediplomeerd sommelier ben. Bij mijn examen moest ik alles weten over wijn, en het uitserveren van wijn. Van de 19 kandidaten waren er maar 8 geslaagd. Fisar Sommelier word je dus niet zomaar, daar moet je drie jaar lang hard voor leren. Maar het is me gelukt, en ik ben hier heel trots op.

In de tussentijd ben ik gestart met Wine and Food Experience in Montepulciano. Dit doe ik samen met Cantina Gattavecchi. Elke week heb ik gasten met wie ik de prachtige experience en mijn grote liefde voor de wijn Vino Nobile di Montepulciano mag delen. De recensies zijn vooralsnog positief en dat is heel fijn.

Daarbij heb ik in juni mijn eerste Run and Wine Experience met gasten uit Engeland. Een rondje hardlopen langs de wijngaarden rondom het plaatsje Montepulciano met prachtige vergezichten en een wine surprise na afloop. Ik ben benieuwd!

Dit alles zou mij wellicht niet gelukt zijn zonder medewerking van mijn collega Saskia van Villa in Umbria, Marco, en vrienden/collega’s van wijnhuis Gattavecchi.

Maar misschien heb ik dit nu ook verdiend. Het gaat goed met me. Sylvia Italy gaat mooi worden. Daar ga ik voor!

Mijn Vinitaly 2019

Mijn Vinitaly 2019

Vinitaly in Verona is de grootste wijnbeurs van Italië over wijn en een van de grootste vakbeurzen over wijn ter wereld!

Dit keer stond ik vier dagen met wijnhuis Piandaccoli uit Florence op de beurs. Samen met mijn collega Raffaele vertrok ik zaterdagochtend vroeg naar Verona om alles klaar te zetten in de stand. We verbleven vier nachten in een hotel in Sirmione. Sirmione is een prachtig schiereiland aan het Gardameer in de regio Lombardije.

Wijnproeven Piandaccoli

Piandaccoli

Elke dag moesten we op en neer met de auto naar Verona. En zoals de meeste Vinitaly experts weten, is met de auto naar de beurs gaan een hele grote uitdaging. Om de stad in te komen, parkeerplaats te zoeken maar vooral weer om de stad uit te rijden. Dan kan het zomaar zijn dat je 1,5 uur tot 2 uur stapvoets de stad uitrijdt. Maar goed..

De vorige keren ben ik bezoeker geweest op de beurs, nu moest ik vier dagen lang assisteren, wijnen uitserveren en mensen ontvangen. Erg leuk en zeer leerzaam. Omdat ik binnenkort examen sommelier heb, was dit een goede test voor mij. Ik heb weer een hoop over wijnen geleerd en nieuwe wijnen geproefd!

Ook andere wijnhuizen waarmee ik samenwerk waren aanwezig:

Gattavecchi en Poggio alla Sala

wijnhuis Toffoli

Sada

Piandaccoli is een mooi wijnhuis, en ik ben trots dat ik met hen samenwerk. Ze maken prachtige en bijzondere wijnen. Niet alleen de klassieke Chianti wijn, maar ook wijnen van autochtone druivensoorten die je nergens anders vindt, zoals Mammolo en Pugnitello.

Mede dankzij mijn collega’s en een fijne samenwerking heb ik een mooie (werk)ervaring “experience” opgedaan. Daarbij heb ik nieuwe mensen ontmoet waarmee ik hoop in de toekomst leuke wijnprojecten te doen.

Cheers!

De wijnen van Piandaccoli

Eerste hardlooptraining in 2019

Eerste hardlooptraining in 2019

Een blessure aan mijn rechterknie (meniscus) is de oorzaak dat ik een paar maanden niet heb kunnen trainen. Dat is flink balen voor iemand die veel loopt, maar het overkomt iedereen wel eens, en dus ook mij. Overbelast, ik kan er niks anders van maken. 2018 was een mooi jaar waarin ik twee marathons heb gelopen, en twee PR’s op een halve marathon en een marathon. Maar ja, wat doe je als je niet kunt lopen?

Zwemmen en fietsen. Nou is in de winter fietsen door de heuvels geen echte aanrader. Daar is het te koud voor. Zwemmen daarentegen is goed, en ideaal om je bovenbenen sterker te maken. Eerlijk gezegd is baantjes zwemmen niet mijn hobby. Het is alsof de tijd niet voorbij gaat, maar als de dames gaan aqua-joggen met harde muziek op krijg ik weer een enorme boost.

Maar nu, na drie maanden ben ik weer begonnen met trainen. Op de atletiekbaan in Montepulciano bij mij tegenover. Het was de eerste keer dat ik weer ging lopen, en het voelde goed. Ondanks dat ik merk dat de pijn nog niet helemaal weg is, klaag ik niet. Ik heb 4 km gelopen in rustig tempo. Dit geeft mij goede hoop!

10 jaar Sylvia Italy

10 jaar Sylvia Italy

Mijn laatste blog is gedateerd op november jl. In de tussentijd ben ik verhuisd naar Montepulciano, en heb ik de kerstdagen in Nederland doorgebracht. Het waren drukke weken waardoor een blog schrijven helaas niet van gekomen is.

De lezing en wijnproeverij Una Storia Nobile met Dante Alighieri Rotterdam is goed gegaan. Ik vond het best spannend in het begin, maar het verliep “bijna” vlekkeloos. Het was de eerste keer, en ik zal zeker het e.e.a. anders moeten doen, maar vooralsnog ben ik trots op mezelf dat ik het gedaan heb. Het was hard werken en studeren de afgelopen maanden.

2019 is voor mij een jubileumjaar. 10 jaar geleden ben ik vertrokken naar Italië voor een nieuw leven. Dat waren best roerige tijden in het begin, want alles achter je laten en vaarwel zeggen tegen de mensen die je lief hebt was niet makkelijk. Maar ondanks dat, heb ik er nooit spijt van gehad.

In 2009 woonde ik in Arco Trentino en werkte ik in de horeca op 1200 m hoogte. Ik heb daar geleerd hoe Spritz en cappuccino te maken als een echte barista. Ik had een leuk appartement in het centrum en ik reed toen nog in mijn Fiat Panda met een NL- kenteken berg op, berg af met de boodschappen in de achterbak van de groothandel.

Fiat Panda met NL kenteken

Helaas ben ik toen niet gelijk begonnen met bloggen, dat was pas in 2011. Mijn eerste blog was “Supertramp in Italy“. Waarom Supertramp? De naam verwijst naar de hoofdrolspeler in film “Into the Wild”. Ik wil niet zeggen dat ik zo extreem was als hij, maar indirect hadden we misschien wél iets gemeen. Avontuur!

Monte Velo

Mijn idee is vanaf heden een paar oude blogs, en foto’s van mij te delen van hoe het toen was met mij, en wat ik zoal deed. Als ik terugkijk naar de avonturen en levenservaringen ben ik niet veranderd. Ik ben een rijker mens geworden, misschien niet financieel maar ervaringen rijker dat zeker.

Ik kan het iedereen beamen. Volg je hart en doe wat je leuk vindt. Dan werk je eigenlijk nooit meer, want dan is je werk je hobby. Het komt niet allemaal zomaar op je pad, je moet er veel voor doen en laten, maar de voldoening is groot als het lukt!

Veel leesplezier in de komende blogs en ik wens iedereen een gelukkig en sportief 2019 toe.

Mijn eerst blog van 5 juni 2011

Gardameer

Monte Velo Trentino