SylviaItaly blog | Marathon Rotterdam 2018

Rechtsaf de Coolsingel op, richting de finish.

Mensen stonden langs de kant te schreeuwen en te klappen. Mijn moeder riep me in de verte. Ik zag de oranje finish-boog op de Coolsingel. De speaker en de DJ knalden door Rotterdam. Ik zag nog 500 m te gaan, dit hadden de mooiste meters van mijn marathon moeten zijn…

In de ochtend vroeg sprak ik met een vriendin af in de winkel Run2Day op de Meent. We waren ruim op tijd. We kleedden ons om en liepen gezamenlijk naar het 1e startvak. Helemaal vooraan dus. Dat was fijn, want zo kon ik op het laatste moment nog een paar keer naar het toilet. Ja, van de zenuwen natuurlijk.

Voor de start sprak burgermeester Aboutaleb ons toe, en zong Lee Towers het traditionele lied: “You’ll never walk alone”.

Om 10 uur klonk het startschot. WHAM daar liepen we! De marathon van Rotterdam op 8 april 2018 was gestart. De eerste helft liep ik perfect op schema. Om de 10 km nam ik mijn gelletjes, en geen drankpost heb ik overgeslagen. Ik kon geen groepje vinden waarmee ik kon samenlopen. Ik heb bijna alles alleen gelopen. Maar het was windstil, dus ik hoefde me niet te schuilen voor de wind.

Het weer was wellicht iets aan de warme kant, maar voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik kan goed tegen de warmte. Er stonden heel veel supporters langs het parcours, met daartussen vrienden en familie. Dat was echt wel heel mooi! Ik hoorde overal mijn naam. Het tempo 3:10 hield ik nog altijd vol, ik geloofde in een mooie PR.

In het Kralingse Bos liep ik nog altijd op schema, maar mijn benen werden zwaarder en zwaarder. Ik voelde me niet helemaal “helder” meer. Ik had pijn, ik was moe, ik wilde alleen maar stoppen met hardlopen.

De kracht en energie waren nauwelijks meer aanwezig. Ik was werkelijk leeg. Mijn trainer liep 2x naast me moed in te praten, maar ik kon bijna niet meer horen wat hij zei. Ik moest niet naar de grond kijken maar vooruit, dat kan ik me nog herinneren, maar verder… Het was alsof ik me afsloot van de buitenwereld.  Tijd was niet meer belangrijk, maar finishen. Ik zat in een gigantische dip.

Rechtsaf de Coolsingel op. Ik ging steeds meer door mijn benen zakken. Ik keek op de klok, en ik zag dat ik nog onder mijn PR liep 3:15,57 (Amsterdam marathon 2016). Maar het was alsof mijn lichaam niet meer verder wilde.

Ik zag nog 500 m te gaan, maar die 500 m leken wel kilometers voor mij. Mijn droom was te finishen in blijdschap met misschien nog een laatste sprintje op de Coolsingel, maar niks bleef mij bespaard. Ik heb geknokt. Door mijn benen gezakt, en rug gebogen liep ik over de finishlijn. De 38e edite van de Rotterdam marathon heb ik gefinisht in 3:14,59. Een PR!

Daar ben ik blij mee natuurlijk. Nee, super blij! Eén minuut sneller zelfs. Dit was een mooie verrassing omdat finishen op de Coolsingel voor mij het maximale haalbare was!

Nu ben ik weer thuis in Italië, en soms kan ik me nog steeds niet voorstellen hoe ik deze marathon heb volbracht. Trots maar ook met verbazing dat mij dit is overkomen. Elke marathon heeft zo z’n verhaal, maar eerlijk gezegd hoop ik dit  nooit meer mee te maken. Met goede trainingen en voorbereidingen is het allemaal te doen, maar het moet ook leuk blijven.

SylviaItaly Blog | topnotering voor Vino Nobile

Gisteren was ik op bezoek bij het historische wijnhuis Gattavecchi om te praten met Luca Gattavecchi over de jaargang 2015 Vino Nobile di Montepulciano.

Twee jaar geleden heeft Vino Nobile di Montepulciano jaargang 2015 een 5 sterren beoordeling gekregen. De beoordeling van 5 sterren is één van de hoogste onderscheidingen die een wijn kan krijgen, de status van deze wijn is daarom hoog.

Ook 2017 is een mooi wijnjaar voor Vino Nobile en is 5 sterren gegarandeerd, ondanks de gereduceerde productie vanwege de warme zomer (laagste productie wijn sinds 70 jaar). De wijnproductie in 2017 in Italië is tot een dieptepunt gedaald.

Jaargang 2015 Vino Nobile di Montepulciano is edel van smaak met Italiaanse specerijen, satijnzacht en elegant. Zoals een Vino Nobile behoort te zijn. De ligging, bodem, het weer, klimaat, de druiven en het werk van de wijnboeren hebben goede invloeden gehad op de hoge kwaliteit en smaak van de wijn Vino Nobile di Montepulciano van wijnhuis Gattavecchi.

SylviaItaly blog | wijnhuis Sada in Toscane

In de heuvelachtige Bolgheri-streek, vlakbij het plaatsje Casale Marattimo is wijnhuis Sada. Deze week bracht ik met Tiziana Mazzetti een bezoek aan dit wijnhuis om de wijnen van Sada en de mensen erachter beter te leren kennen.

De omgeving kende ik al. Een paar jaar geleden werkte ik in Riparbella. Dat is een dorpje niet ver gelegen van Casale Marittimo. Ik kwam toen regelmatig in Guardistallo en Montescudaio om te eten. Ook fietste ik daar veel in de Toscaanse heuvels.

Het Toscaanse landschap is heel divers. Ik kan niet zeggen welke omgeving ik het mooist vind, maar ik denk dat Toscane in het algemeen wel een beetje mijn hart gestolen heeft. Ook al hou ik van Umbrië, Trentino en Venetië.

Het uitzicht vanaf het wijndomein Sada is adembenemend mooi. Op 300 m boven zeeniveau liggen de 8 ha wijngaarden van de Vermentino druiven. Deze wijnstokken worden geleid door de Guyot methode. De druiven worden bij de wijnoogst met de hand geplukt.

Sada bestaat sinds 2000. De familie Sada komt oorspronkelijk uit Milaan. Zij zijn de eigenaar van dit mooie agrarische bedrijf. Ik ontmoette Davide Sada en zijn vrouw Cristiana Durin (gravin). Samen hebben ze kinderen, en twee teckels.

Aan de Viale Bolgherese is de 1 ha wijngaard waar de Cabernet Sauvignon, en Cabernet Franc druiven groeien. Op deze wijnstokken wordt de geleidingstechniek “alberello”  toegepast. Kleine “boompjes” die zich op zandgrond bevinden. Van deze druiven wordt de befaamde Bolgheri Superiore geproduceerd.

Fausto begeleidde mij door de wijnvelden van Sada, en ik had het voorrecht de nieuwe Vermentino 2017 te proeven. Een mooie frisse witte wijn die veel gedronken wordt in deze omgeving.

Sada wijnen worden wereldwijd verkocht, dit wijnhuis is een parel in de Bolgheri-streek. Erg blij hen ontmoet te hebben en met hen samen te werken.

Na afloop van ons bezoek gingen we lunchen in Osteria del Pinzagrilli in Guardistallo.

Een rode wijn uit Bolgheri ontbrak bij het eten uiteraard niet!