Mijn Vinitaly 2019

Vinitaly in Verona is de grootste wijnbeurs van Italië over wijn en een van de grootste vakbeurzen over wijn ter wereld!

Dit keer stond ik vier dagen met wijnhuis Piandaccoli uit Florence op de beurs. Samen met mijn collega Raffaele vertrok ik zaterdagochtend vroeg naar Verona om alles klaar te zetten in de stand. We verbleven vier nachten in een hotel in Sirmione. Sirmione is een prachtig schiereiland aan het Gardameer in de regio Lombardije.

Wijnproeven Piandaccoli
Piandaccoli

Elke dag moesten we op en neer met de auto naar Verona. En zoals de meeste Vinitaly experts weten, is met de auto naar de beurs gaan een hele grote uitdaging. Om de stad in te komen, parkeerplaats te zoeken maar vooral weer om de stad uit te rijden. Dan kan het zomaar zijn dat je 1,5 uur tot 2 uur stapvoets de stad uitrijdt. Maar goed..

De vorige keren ben ik bezoeker geweest op de beurs, nu moest ik vier dagen lang assisteren, wijnen uitserveren en mensen ontvangen. Erg leuk en zeer leerzaam. Omdat ik binnenkort examen sommelier heb, was dit een goede test voor mij. Ik heb weer een hoop over wijnen geleerd en nieuwe wijnen geproefd!

Ook andere wijnhuizen waarmee ik samenwerk waren aanwezig:

Gattavecchi en Poggio alla Sala
wijnhuis Toffoli
Sada

Piandaccoli is een mooi wijnhuis, en ik ben trots dat ik met hen samenwerk. Ze maken prachtige en bijzondere wijnen. Niet alleen de klassieke Chianti wijn, maar ook wijnen van autochtone druivensoorten die je nergens anders vindt, zoals Mammolo en Pugnitello.

Mede dankzij mijn collega’s en een fijne samenwerking heb ik een mooie (werk)ervaring “experience” opgedaan. Daarbij heb ik nieuwe mensen ontmoet waarmee ik hoop in de toekomst leuke wijnprojecten te doen.

Cheers!

De wijnen van Piandaccoli

 

 

10 jaar SylviaItaly

Mijn laatste blog is gedateerd op november jl. In de tussentijd ben ik verhuisd naar Montepulciano, en heb ik de kerstdagen in Nederland doorgebracht. Het waren drukke weken waardoor een blog schrijven helaas niet van gekomen is.

De lezing en wijnproeverij Una Storia Nobile met Dante Alighieri Rotterdam is goed gegaan. Ik vond het best spannend in het begin, maar het verliep “bijna” vlekkeloos. Het was de eerste keer, en ik zal zeker het e.e.a. anders moeten doen, maar vooralsnog ben ik trots op mezelf dat ik het gedaan heb. Het was hard werken en studeren de afgelopen maanden.

2019 is voor mij een jubileumjaar. 10 jaar geleden ben ik vertrokken naar Italië voor een nieuw leven. Dat waren best roerige tijden in het begin, want alles achter je laten en vaarwel zeggen tegen de mensen die je lief hebt was niet makkelijk. Maar ondanks dat, heb ik er nooit spijt van gehad.

In 2009 woonde ik in Arco Trentino en werkte ik in de horeca op 1200 m hoogte. Ik heb daar geleerd hoe Spritz en cappuccino te maken als een echte barista. Ik had een leuk appartement in het centrum en ik reed toen nog in mijn Fiat Panda met een NL- kenteken berg op, berg af met de boodschappen in de achterbak van de groothandel.

Fiat Panda met NL kenteken

Helaas ben ik toen niet gelijk begonnen met bloggen, dat was pas in 2011. Mijn eerste blog was “Supertramp in Italy“. Waarom Supertramp? De naam verwijst naar de hoofdrolspeler in film “Into the Wild”. Ik wil niet zeggen dat ik zo extreem was als hij, maar indirect hadden we misschien wél iets gemeen. Avontuur!

Monte Velo

Mijn idee is vanaf heden een paar oude blogs, en foto’s van mij te delen van hoe het toen was met mij, en wat ik zoal deed. Als ik terugkijk naar de avonturen en levenservaringen ben ik niet veranderd. Ik ben een rijker mens geworden, misschien niet financieel maar ervaringen rijker dat zeker.

Ik kan het iedereen beamen. Volg je hart en doe wat je leuk vindt. Dan werk je eigenlijk nooit meer, want dan is je werk je hobby. Het komt niet allemaal zomaar op je pad, je moet er veel voor doen en laten, maar de voldoening is groot als het lukt!

Veel leesplezier in de komende blogs en ik wens iedereen een gelukkig en sportief 2019 toe.

Mijn eerst blog van 5 juni 2011

Gardameer
Monte Velo Trentino

De laatste loodjes voor de New York City Marathon

De trainingen zitten erop voor de New York City Marathon. Althans, de trainingen waarin de lange afstanden gelopen moesten worden, en de zware fartlek trainingen die ik niet altijd graag deed. Maar dat hoort erbij. Vanaf juli heb ik 4x in de week getraind, vier maanden lang. Een langere voorbereiding dan voor de marathon van Rotterdam. Uff…

De warme zomerdagen in Italië zijn nooit echt bevorderlijk om je voor te bereiden op een marathon, maar dat wist ik al toen ik voor Amsterdam trainde in 2016. Want niet alleen overdag maar ook ‘s avonds en ‘s nachts is het vaak te warm. De nachten zijn soms te kort om uit te rusten. Airconditioning zou de juiste oplossing zijn voor een goede nachtrust, maar als je dat niet hebt is het roeien met de riemen die je hebt.

Al met al ben ik trots op mezelf dat ik het schema heb kunnen volbrengen zonder enige blessures of klagen. Als ik nu de laatste afstanden loop voor de marathon voel ik dat ik klaar ben. De nodige kilometers zitten in mijn benen, en zonder heel veel moeite loop ik soms harder dan mijn eigenlijke marathontempo zou moeten zijn. Teken aan de wand?

Ik heb geen idee hoe New York zal verlopen. Dat hangt van veel factoren af. Je hebt natuurlijk het tijdsverschil, maar ook is het belangrijk of het weer meewerkt of niet. Als er veel wind staat dan kan ik naar een mooie tijd echt fluiten. Maar met windstil en misschien zelfs ook een beetje regen heb ik goede hoop. Het is allemaal te bezien, maar het allerbelangrijkste is is dat ik er zin in heb!

Nu is het voornaamste mij focussen op de wedstrijd en vooral uitrusten. Misschien nog wat korte sprintjes doen voordat ik vertrek, en dan is het goed zo. New York is mijn 15e marathon en de marathons die ik heb gelopen waren allemaal even bijzonder. Ik weet zeker dat mijn tweede keer in New York heel speciaal zal zijn, want de marathon in New York City is uniek, en wellicht wel één van de mooiste marathons ter wereld.