SylviaItaly Blog | een lunch bij Cantina Gattavecchi in Montepulciano

Afgelopen vrijdag hadden wij gasten uit Amsterdam op bezoek. Zij waren speciaal naar Montepulciano gekomen om de locale wijnen, en de traditionele Toscaanse keuken te proeven. Dion en Wendy zijn liefhebbers van goede wijnen. En dus ook van Vino Nobile di Montepulciano.

Na een bezoek aan de wijngaarden van Poggio alla Sala zijn we richting Montepulciano gereden voor de traditionele lunch in osteria Cantina Gattavecchi. Luca Gattavecchi was onze gastheer. Hij bezorgde ons een onvergetelijke lunch met heerlijke wijnen en typische gerechten uit de streek:

Voorgerecht:
Crostini’s met kippenlever-paté
Ribollita (een Toscaanse broodsoep met gekookte groenten)

Primo piatto:
Homemade pasta “i pici” met eenden-ragù, tomaten,- en everzwijnsaus.

Secondo piatto:
Biefstuk uitgeserveerd met olijfolie, verse pepers en rozemarijn

Dessert:
Vin Santo en huisgemaakte Cantuccini

Wijnen:
Vernaccia di San Gimignano, Vino Nobile di Montepulciano Gattavecchi 2015, Parceto Poggio alla Sala, en Vino Nobile di Montepulciano Riserva 2008 Gattavecchi

Een lunch bij Gattavecchi is altijd feest. Lekker eten, vriendelijke bediening, een aardige gastheer (en) en goede wijnen.

Sylvia Italy blog | Vinitaly 2018

Vinitaly is dé wijnbeurs in Italië. Veel exposanten uit Italië en uit andere delen van de wereld presenteren vier dagen lang hun wijnassortiment en/of andere dranken aan de bezoekers. De stands variëren van de grootste wijnen ter wereld tot de kleine producenten.

Toffoli
Toffoli

Voor Verona is Vinitaly een belangrijke periode, want veel evenementen en initiatieven worden georganiseerd in de stad. De beurs is enorm groot, en een “must go” voor elke wijnliefhebber.

Piandaccoli
Piandaccoli

Ook rondom de Arena, en op de Piazza Brà in Verona is het erg gezellig op de terrasjes. Nippend aan een glas wijn kun je luisteren naar de live muziek, en kijken naar de mensen die voorbij lopen. Kortom, Vinitaly creëert een gezellige sfeer in Verona!

Dit jaar was de 52e editie Vinitaly. Voor mij was het wederom een goede  beurs waarin ik nieuwe contacten heb gelegd, en bijzondere wijnen heb geproefd waar ik in de toekomst zeker iets mee kan!

Ci vediamo in 2019!

The Story of my Wine
The Story of my Wine

SylviaItaly blog | Marathon Rotterdam 2018

Rechtsaf de Coolsingel op, richting de finish.

Mensen stonden langs de kant te schreeuwen en te klappen. Mijn moeder riep me in de verte. Ik zag de oranje finish-boog op de Coolsingel. De speaker en de DJ knalden door Rotterdam. Ik zag nog 500 m te gaan, dit hadden de mooiste meters van mijn marathon moeten zijn…

In de ochtend vroeg sprak ik met een vriendin af in de winkel Run2Day op de Meent. We waren ruim op tijd. We kleedden ons om en liepen gezamenlijk naar het 1e startvak. Helemaal vooraan dus. Dat was fijn, want zo kon ik op het laatste moment nog een paar keer naar het toilet. Ja, van de zenuwen natuurlijk.

Voor de start sprak burgermeester Aboutaleb ons toe, en zong Lee Towers het traditionele lied: “You’ll never walk alone”.

Om 10 uur klonk het startschot. WHAM daar liepen we! De marathon van Rotterdam op 8 april 2018 was gestart. De eerste helft liep ik perfect op schema. Om de 10 km nam ik mijn gelletjes, en geen drankpost heb ik overgeslagen. Ik kon geen groepje vinden waarmee ik kon samenlopen. Ik heb bijna alles alleen gelopen. Maar het was windstil, dus ik hoefde me niet te schuilen voor de wind.

Het weer was wellicht iets aan de warme kant, maar voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik kan goed tegen de warmte. Er stonden heel veel supporters langs het parcours, met daartussen vrienden en familie. Dat was echt wel heel mooi! Ik hoorde overal mijn naam. Het tempo 3:10 hield ik nog altijd vol, ik geloofde in een mooie PR.

In het Kralingse Bos liep ik nog altijd op schema, maar mijn benen werden zwaarder en zwaarder. Ik voelde me niet helemaal “helder” meer. Ik had pijn, ik was moe, ik wilde alleen maar stoppen met hardlopen.

De kracht en energie waren nauwelijks meer aanwezig. Ik was werkelijk leeg. Mijn trainer liep 2x naast me moed in te praten, maar ik kon bijna niet meer horen wat hij zei. Ik moest niet naar de grond kijken maar vooruit, dat kan ik me nog herinneren, maar verder… Het was alsof ik me afsloot van de buitenwereld.  Tijd was niet meer belangrijk, maar finishen. Ik zat in een gigantische dip.

Rechtsaf de Coolsingel op. Ik ging steeds meer door mijn benen zakken. Ik keek op de klok, en ik zag dat ik nog onder mijn PR liep 3:15,57 (Amsterdam marathon 2016). Maar het was alsof mijn lichaam niet meer verder wilde.

Ik zag nog 500 m te gaan, maar die 500 m leken wel kilometers voor mij. Mijn droom was te finishen in blijdschap met misschien nog een laatste sprintje op de Coolsingel, maar niks bleef mij bespaard. Ik heb geknokt. Door mijn benen gezakt, en rug gebogen liep ik over de finishlijn. De 38e edite van de Rotterdam marathon heb ik gefinisht in 3:14,59. Een PR!

Daar ben ik blij mee natuurlijk. Nee, super blij! Eén minuut sneller zelfs. Dit was een mooie verrassing omdat finishen op de Coolsingel voor mij het maximale haalbare was!

Nu ben ik weer thuis in Italië, en soms kan ik me nog steeds niet voorstellen hoe ik deze marathon heb volbracht. Trots maar ook met verbazing dat mij dit is overkomen. Elke marathon heeft zo z’n verhaal, maar eerlijk gezegd hoop ik dit  nooit meer mee te maken. Met goede trainingen en voorbereidingen is het allemaal te doen, maar het moet ook leuk blijven.