SylviaItaly Blog | update trainingen voor de New York City marathon

De New York City marathon is over 6 weken, en de nodige afstanden zijn al gelopen. Het is even geleden dat ik over mijn trainingen, en hardloopwedstrijden in Italië heb geschreven.

Sinds juli ben ik gestart met trainen, en gelukkig gaat alles vooralsnog volgens de planning. Mijn trainer Bastiaan Schellekens (sales representative New Balance) uit Rotterdam volgt mij op de voet via mijn Garmin Connect.

Sommige trainingen zijn zwaar, dat is gewoon zo. Zeker als je een doel voor ogen hebt. Afzien, vallen, bikkelen en weer doorgaan. Mentaal voel ik me sterk, maar de crisismomenten heb ik soms zeker tijdens een training. Met name bij fartlektrainingen, als je op snelheid, tempowisselingen en uithoudingsvermogen traint.

Bijvoorbeeld bij de 18 km langs de rivier “Sile” in Treviso was het afzien. Ik was toen een paar dagen in Veneto. De eerste 6 km op 4:15/km daarna 6 km op 4:40/km en de laatste 6 km weer op 4:15/km. In het begin dacht ik… dit hou ik niet vol. Maar het tegendeel is bewezen!

De duurlopen in de heuvels daarentegen gaan me allicht gemakkelijker af, alleen de laatste keer toen we 25 km liepen in de Umbrische en Toscaanse heuvels met een gemiddelde 4:45/km op onverharde wegen was ik daarna even helemaal klaar. Misschien kwam het ook doordat ik niet had gedronken, want dat is erg belangrijk bij lange afstand trainingen. Ik had wel een gel bij me, maar als je na afloop heel veel dorst hebt is dat eigenlijk te laat. Maar goed..

Qua wedstrijden ben ik niet zo heel erg actief geweest. Recent heb ik meegedaan aan de 18 km wedstrijd Lago di Chiusi en een paar weken geleden aan de 9 km wedstrijd in Acquaviva, Montepulciano. Beiden leuke locale wedstrijden om aan mee te doen.

La Nobile in Montepulciano

Het is de tweede keer dat ik de marathon van New York loop, en ik heb er prachtige herinneringen aan overgehouden. New York is voor mij speciaal, een stad waarin ik me heerlijk voel. De mensen, de wolkenkrabbers… Als ik aankom in NY heb ik al afspraken en etentjes staan met locals die ook de marathon lopen.

Ik reis niet mee met een organisatie. Ik ga op eigen houtje. Het hotel waar ik verblijf is in SoHo, erg gaaf! Alles heb ik al geregeld, ook het transport naar de start op Staten Island met de ferry. Het enige wat ik nog moet doen is 42.195 km lopen in één van de geweldigste steden van de wereld: NEW YORK

To be continued!

La Nobile in Montepulciano

SylviaItaly blog | herstel na de marathon

Na de marathon van Rotterdam heb ik twee weken niet hardgelopen. Wel wat gewandeld, en zo af en toe de fiets gepakt. Maar verder niks.

Na het vele trainen in de winter lijkt het net alsof ik in een “gat” terecht ben gekomen. Dat lijkt wellicht overdreven, maar de nodige trainingsuurtjes in de afgelopen maanden zijn geteld.

Hardlopen is mijn hobby, niet mijn werk. Laat ik dat voorop stellen. Ik kan er niet van leven. Competitief ben ik, maar dat ben ik in alles. Dat is (denk ik) een gezonde instelling bij sport en bij de dingen die je doet.

Deze week heb ik het trainen weer opgepakt, en ik moet zeggen dat ik me goed voel. Ik doe nog rustig aan, en ik kijk al een beetje rond waar ik de komende weken wedstrijden in Italië kan lopen. Maar wellicht denk ik aan een mooie 10 km in juni, of zelfs aan een halve marathon. Dat laatste bewaar ik allicht voor na mijn marathon in november a.s.

New York 2018 is mijn volgende marathon, en ik kan niks anders zeggen dat ik daar naar uit kijk. Niet alleen om te starten met trainen, maar ook de reis en de wedstrijd opzich. Het wordt mooi, hoe dan ook. In allerlei opzichten.

Maar eerst zomer vieren, ijsjes eten en op vakantie gaan in Nederland.

SylviaItaly blog | Marathon Rotterdam 2018

Rechtsaf de Coolsingel op, richting de finish.

Mensen stonden langs de kant te schreeuwen en te klappen. Mijn moeder riep me in de verte. Ik zag de oranje finish-boog op de Coolsingel. De speaker en de DJ knalden door Rotterdam. Ik zag nog 500 m te gaan, dit hadden de mooiste meters van mijn marathon moeten zijn…

In de ochtend vroeg sprak ik met een vriendin af in de winkel Run2Day op de Meent. We waren ruim op tijd. We kleedden ons om en liepen gezamenlijk naar het 1e startvak. Helemaal vooraan dus. Dat was fijn, want zo kon ik op het laatste moment nog een paar keer naar het toilet. Ja, van de zenuwen natuurlijk.

Voor de start sprak burgermeester Aboutaleb ons toe, en zong Lee Towers het traditionele lied: “You’ll never walk alone”.

Om 10 uur klonk het startschot. WHAM daar liepen we! De marathon van Rotterdam op 8 april 2018 was gestart. De eerste helft liep ik perfect op schema. Om de 10 km nam ik mijn gelletjes, en geen drankpost heb ik overgeslagen. Ik kon geen groepje vinden waarmee ik kon samenlopen. Ik heb bijna alles alleen gelopen. Maar het was windstil, dus ik hoefde me niet te schuilen voor de wind.

Het weer was wellicht iets aan de warme kant, maar voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik kan goed tegen de warmte. Er stonden heel veel supporters langs het parcours, met daartussen vrienden en familie. Dat was echt wel heel mooi! Ik hoorde overal mijn naam. Het tempo 3:10 hield ik nog altijd vol, ik geloofde in een mooie PR.

In het Kralingse Bos liep ik nog altijd op schema, maar mijn benen werden zwaarder en zwaarder. Ik voelde me niet helemaal “helder” meer. Ik had pijn, ik was moe, ik wilde alleen maar stoppen met hardlopen.

De kracht en energie waren nauwelijks meer aanwezig. Ik was werkelijk leeg. Mijn trainer liep 2x naast me moed in te praten, maar ik kon bijna niet meer horen wat hij zei. Ik moest niet naar de grond kijken maar vooruit, dat kan ik me nog herinneren, maar verder… Het was alsof ik me afsloot van de buitenwereld.  Tijd was niet meer belangrijk, maar finishen. Ik zat in een gigantische dip.

Rechtsaf de Coolsingel op. Ik ging steeds meer door mijn benen zakken. Ik keek op de klok, en ik zag dat ik nog onder mijn PR liep 3:15,57 (Amsterdam marathon 2016). Maar het was alsof mijn lichaam niet meer verder wilde.

Ik zag nog 500 m te gaan, maar die 500 m leken wel kilometers voor mij. Mijn droom was te finishen in blijdschap met misschien nog een laatste sprintje op de Coolsingel, maar niks bleef mij bespaard. Ik heb geknokt. Door mijn benen gezakt, en rug gebogen liep ik over de finishlijn. De 38e edite van de Rotterdam marathon heb ik gefinisht in 3:14,59. Een PR!

Daar ben ik blij mee natuurlijk. Nee, super blij! Eén minuut sneller zelfs. Dit was een mooie verrassing omdat finishen op de Coolsingel voor mij het maximale haalbare was!

Nu ben ik weer thuis in Italië, en soms kan ik me nog steeds niet voorstellen hoe ik deze marathon heb volbracht. Trots maar ook met verbazing dat mij dit is overkomen. Elke marathon heeft zo z’n verhaal, maar eerlijk gezegd hoop ik dit  nooit meer mee te maken. Met goede trainingen en voorbereidingen is het allemaal te doen, maar het moet ook leuk blijven.