TCS New York City marathon 11.04.18

De TCS New York City Marathon op 4 november jl. is één van mijn beste en mooiste marathons ooit! Het was mijn 15e marathon, en de 2e keer New York. De eerste keer had ik er mooie herinneringen aan, en wist ik dat ik op een dag terug zou gaan om deze marathon te lopen.

De meeste marathons heb ik in Italië op mijn naam staan. Maar New York is uniek. Ongeveer 50.000 lopers doen mee. Je loopt 42.195 km door de 5 boroughs van New York met langs de kant een enorm enthousiast publiek. Het parcours is heel pittig maar ook indrukwekkend.

Op vrijdag ben ik mijn startnummer gaan ophalen op de TCS New York City Marathon Expo Jacob K. Javits Convention Centre op de 11th Avenue. Er staan veel standjes, de sponsor New Balance verkoopt veel hardloopkleding en gadgets. Daarbij vind je kraampjes die hardloop-gerelateerde producten verkopen.

TCS NYC Marathon

TCS NYC Marathon

Op dezelfde dag heb ik deelgenomen aan de “motorcoach” activiteit. Deze werd georganiseerd door de NYRR. We verkenden het parcours vier uur lang in een touring-bus vanaf de start tot de finish. Erg leuk en best nuttig, ook al was het parcours mij al bekend.

Zondagochtend vroeg ben ik vanuit mijn hotel lopend naar Whitehall gegaan om de ferry te nemen naar Staten Island. Met veel andere runners vertrokken we om 6.15 uur, waarna op Staten Island de bussen klaar stonden om ons naar de start village te brengen voor de Verrazzano Narrows Bridge.

TCS NYC Marathon

Het weer was perfect, dus het lange wachten buiten vond ik geen probleem. Ter plaatse was ontbijt aanwezig, thee, koffie, donuts, PowerBars en noem maar op. Deelnemers konden hun tas achterlaten bij vervoersbedrijf UPS of je kon kiezen voor een post race poncho waardoor je je (oude) kleding kon achterlaten voor het goede doel.

Met duizenden runners startten we om 9.50 uur in Orange Wave 1. De groene en blauwe “waves” startten later. Voor het startschot sprak Peter Ciaccia, de nu “voormalige” voorzitter van de NYRR, ons warme en positieve woorden toe. Dit was een emotioneel moment voor mij…

Ik had mezelf voorgenomen de eerste 30 km ontspannen te lopen, binnen 2:17 uur. En als ik me daarna goed voelde zou ik aanzetten. De trainingen gaven mij alle vertrouwen. Dit keer heb ik een langere voorbereiding gehad, waardoor ik beter getraind was dan ooit. De nodige kilometers zaten in mijn benen. Mentaal en lichamelijk voelde ik me sterk, dus dit was de juiste dag om een mooie tijd neer te zetten.

En dat is me gelukt! Ik heb gelopen in negative split. De eerste helft heb ik langzamer gelopen dan de tweede helft. Vooral de laatste kilometers heb ik geen problemen gehad en ben ik de man met de hamer niet tegengekomen. De laatste km terug in Central Park liep ik zelfs 4:11/km. Ongekend, maar het was mooi. Heel mooi. En wat een prestatie!

TCS NYC Marathon

Een nieuw PR: 3:13,54

Dit heb ik zelf gedaan, en daar ben ik trots op. Maar, zonder een trainer had ik dit allicht niet gekund. Bastiaan Schellekens is een ervaren trainer. Ik heb hem leren kennen toen ik trainde bij PAC in Rotterdam. Nu ik in Italië woon heeft Bastiaan mij bij menig (halve) marathons getraind en begeleid. En ondanks de afstand Italië – Nederland verlopen de trainingen altijd meer dan goed. Je moet alleen wél de discipline hebben.

De trainingsschema’s zijn persoonlijk aan mij gericht. Ze worden opgesteld met de juiste opbouw en extra oefeningen. Ik heb veel mooie tijden op mijn naam staan en dat is ook mede dankzij mijn “personal” trainer. Daar ben ik enorm blij mee, en ik hoop nog veel mooie trainingen en wedstrijden met Bastiaan mee te mogen maken!

Maar nu eerst nagenieten van de marathon van NY. Herstellen, en misschien nadenken over een mooie halve marathon in het voorjaar. Nu ben ik weer in Italië en ik mis New York nu al. De marathon en de leuke dagen in de stad zitten nog vers in het geheugen. Want niet alleen de marathon was een onvergetelijke ervaring, ik heb weer hele leuke vrienden uit New York erbij waarvan ik hoop ze snel weer te mogen zien.

TCS NYC Marathon

De laatste loodjes voor de New York City Marathon

De trainingen zitten erop voor de New York City Marathon. Althans, de trainingen waarin de lange afstanden gelopen moesten worden, en de zware fartlek trainingen die ik niet altijd graag deed. Maar dat hoort erbij. Vanaf juli heb ik 4x in de week getraind, vier maanden lang. Een langere voorbereiding dan voor de marathon van Rotterdam. Uff…

De warme zomerdagen in Italië zijn nooit echt bevorderlijk om je voor te bereiden op een marathon, maar dat wist ik al toen ik voor Amsterdam trainde in 2016. Want niet alleen overdag maar ook ‘s avonds en ‘s nachts is het vaak te warm. De nachten zijn soms te kort om uit te rusten. Airconditioning zou de juiste oplossing zijn voor een goede nachtrust, maar als je dat niet hebt is het roeien met de riemen die je hebt.

Al met al ben ik trots op mezelf dat ik het schema heb kunnen volbrengen zonder enige blessures of klagen. Als ik nu de laatste afstanden loop voor de marathon voel ik dat ik klaar ben. De nodige kilometers zitten in mijn benen, en zonder heel veel moeite loop ik soms harder dan mijn eigenlijke marathontempo zou moeten zijn. Teken aan de wand?

Ik heb geen idee hoe New York zal verlopen. Dat hangt van veel factoren af. Je hebt natuurlijk het tijdsverschil, maar ook is het belangrijk of het weer meewerkt of niet. Als er veel wind staat dan kan ik naar een mooie tijd echt fluiten. Maar met windstil en misschien zelfs ook een beetje regen heb ik goede hoop. Het is allemaal te bezien, maar het allerbelangrijkste is is dat ik er zin in heb!

Nu is het voornaamste mij focussen op de wedstrijd en vooral uitrusten. Misschien nog wat korte sprintjes doen voordat ik vertrek, en dan is het goed zo. New York is mijn 15e marathon en de marathons die ik heb gelopen waren allemaal even bijzonder. Ik weet zeker dat mijn tweede keer in New York heel speciaal zal zijn, want de marathon in New York City is uniek, en wellicht wel één van de mooiste marathons ter wereld.

Update trainingen voor de New York City marathon

De New York City marathon is over 6 weken, en de nodige afstanden zijn al gelopen. Het is even geleden dat ik over mijn trainingen, en hardloopwedstrijden in Italië heb geschreven.

Sinds juli ben ik gestart met trainen, en gelukkig gaat alles vooralsnog volgens de planning. Mijn trainer Bastiaan Schellekens (sales representative New Balance) uit Rotterdam volgt mij op de voet via mijn Garmin Connect.

Sommige trainingen zijn zwaar, dat is gewoon zo. Zeker als je een doel voor ogen hebt. Afzien, vallen, bikkelen en weer doorgaan. Mentaal voel ik me sterk, maar de crisismomenten heb ik soms zeker tijdens een training. Met name bij fartlektrainingen, als je op snelheid, tempowisselingen en uithoudingsvermogen traint.

Bijvoorbeeld bij de 18 km langs de rivier “Sile” in Treviso was het afzien. Ik was toen een paar dagen in Veneto. De eerste 6 km op 4:15/km daarna 6 km op 4:40/km en de laatste 6 km weer op 4:15/km. In het begin dacht ik… dit hou ik niet vol. Maar het tegendeel is bewezen!

De duurlopen in de heuvels daarentegen gaan me allicht gemakkelijker af, alleen de laatste keer toen we 25 km liepen in de Umbrische en Toscaanse heuvels met een gemiddelde 4:45/km op onverharde wegen was ik daarna even helemaal klaar. Misschien kwam het ook doordat ik niet had gedronken, want dat is erg belangrijk bij lange afstand trainingen. Ik had wel een gel bij me, maar als je na afloop heel veel dorst hebt is dat eigenlijk te laat. Maar goed..

Qua wedstrijden ben ik niet zo heel erg actief geweest. Recent heb ik meegedaan aan de 18 km wedstrijd Lago di Chiusi en een paar weken geleden aan de 9 km wedstrijd in Acquaviva, Montepulciano. Beiden leuke locale wedstrijden om aan mee te doen.

La Nobile in Montepulciano

Het is de tweede keer dat ik de marathon van New York loop, en ik heb er prachtige herinneringen aan overgehouden. New York is voor mij speciaal, een stad waarin ik me heerlijk voel. De mensen, de wolkenkrabbers… Als ik aankom in NY heb ik al afspraken en etentjes staan met locals die ook de marathon lopen.

Ik reis niet mee met een organisatie. Ik ga op eigen houtje. Het hotel waar ik verblijf is in SoHo, erg gaaf! Alles heb ik al geregeld, ook het transport naar de start op Staten Island met de ferry. Het enige wat ik nog moet doen is 42.195 km lopen in één van de geweldigste steden van de wereld: NEW YORK

To be continued!

La Nobile in Montepulciano

Herstel na de marathon

Na de marathon van Rotterdam heb ik twee weken niet hardgelopen. Wel wat gewandeld, en zo af en toe de fiets gepakt. Maar verder niks.

Na het vele trainen in de winter lijkt het net alsof ik in een “gat” terecht ben gekomen. Dat lijkt wellicht overdreven, maar de nodige trainingsuurtjes in de afgelopen maanden zijn geteld.

Hardlopen is mijn hobby, niet mijn werk. Laat ik dat voorop stellen. Ik kan er niet van leven. Competitief ben ik, maar dat ben ik in alles. Dat is (denk ik) een gezonde instelling bij sport en bij de dingen die je doet.

Deze week heb ik het trainen weer opgepakt, en ik moet zeggen dat ik me goed voel. Ik doe nog rustig aan, en ik kijk al een beetje rond waar ik de komende weken wedstrijden in Italië kan lopen. Maar wellicht denk ik aan een mooie 10 km in juni, of zelfs aan een halve marathon. Dat laatste bewaar ik allicht voor na mijn marathon in november a.s.

New York 2018 is mijn volgende marathon, en ik kan niks anders zeggen dat ik daar naar uit kijk. Niet alleen om te starten met trainen, maar ook de reis en de wedstrijd opzich. Het wordt mooi, hoe dan ook. In allerlei opzichten.

Maar eerst zomer vieren, ijsjes eten en op vakantie gaan in Nederland.

Marathon Rotterdam 2018

Rechtsaf de Coolsingel op, richting de finish.

Mensen stonden langs de kant te schreeuwen en te klappen. Mijn moeder riep me in de verte. Ik zag de oranje finish-boog op de Coolsingel. De speaker en de DJ knalden door Rotterdam. Ik zag nog 500 m te gaan, dit hadden de mooiste meters van mijn marathon moeten zijn…

In de ochtend vroeg sprak ik met een vriendin af in de winkel Run2Day op de Meent. We waren ruim op tijd. We kleedden ons om en liepen gezamenlijk naar het 1e startvak. Helemaal vooraan dus. Dat was fijn, want zo kon ik op het laatste moment nog een paar keer naar het toilet. Ja, van de zenuwen natuurlijk.

Voor de start sprak burgermeester Aboutaleb ons toe, en zong Lee Towers het traditionele lied: “You’ll never walk alone”.

Om 10 uur klonk het startschot. WHAM daar liepen we! De marathon van Rotterdam op 8 april 2018 was gestart. De eerste helft liep ik perfect op schema. Om de 10 km nam ik mijn gelletjes, en geen drankpost heb ik overgeslagen. Ik kon geen groepje vinden waarmee ik kon samenlopen. Ik heb bijna alles alleen gelopen. Maar het was windstil, dus ik hoefde me niet te schuilen voor de wind.

Het weer was wellicht iets aan de warme kant, maar voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik kan goed tegen de warmte. Er stonden heel veel supporters langs het parcours, met daartussen vrienden en familie. Dat was echt wel heel mooi! Ik hoorde overal mijn naam. Het tempo 3:10 hield ik nog altijd vol, ik geloofde in een mooie PR.

In het Kralingse Bos liep ik nog altijd op schema, maar mijn benen werden zwaarder en zwaarder. Ik voelde me niet helemaal “helder” meer. Ik had pijn, ik was moe, ik wilde alleen maar stoppen met hardlopen.

De kracht en energie waren nauwelijks meer aanwezig. Ik was werkelijk leeg. Mijn trainer liep 2x naast me moed in te praten, maar ik kon bijna niet meer horen wat hij zei. Ik moest niet naar de grond kijken maar vooruit, dat kan ik me nog herinneren, maar verder… Het was alsof ik me afsloot van de buitenwereld.  Tijd was niet meer belangrijk, maar finishen. Ik zat in een gigantische dip.

Rechtsaf de Coolsingel op. Ik ging steeds meer door mijn benen zakken. Ik keek op de klok, en ik zag dat ik nog onder mijn PR liep 3:15,57 (Amsterdam marathon 2016). Maar het was alsof mijn lichaam niet meer verder wilde.

Ik zag nog 500 m te gaan, maar die 500 m leken wel kilometers voor mij. Mijn droom was te finishen in blijdschap met misschien nog een laatste sprintje op de Coolsingel, maar niks bleef mij bespaard. Ik heb geknokt. Door mijn benen gezakt, en rug gebogen liep ik over de finishlijn. De 38e edite van de Rotterdam marathon heb ik gefinisht in 3:14,59. Een PR!

Daar ben ik blij mee natuurlijk. Nee, super blij! Eén minuut sneller zelfs. Dit was een mooie verrassing omdat finishen op de Coolsingel voor mij het maximale haalbare was!

Nu ben ik weer thuis in Italië, en soms kan ik me nog steeds niet voorstellen hoe ik deze marathon heb volbracht. Trots maar ook met verbazing dat mij dit is overkomen. Elke marathon heeft zo z’n verhaal, maar eerlijk gezegd hoop ik dit  nooit meer mee te maken. Met goede trainingen en voorbereidingen is het allemaal te doen, maar het moet ook leuk blijven.