SylviaItaly blog | herstel na de marathon

Na de marathon van Rotterdam heb ik twee weken niet hardgelopen. Wel wat gewandeld, en zo af en toe de fiets gepakt. Maar verder niks.

Na het vele trainen in de winter lijkt het net alsof ik in een “gat” terecht ben gekomen. Dat lijkt wellicht overdreven, maar de nodige trainingsuurtjes in de afgelopen maanden zijn geteld.

Hardlopen is mijn hobby, niet mijn werk. Laat ik dat voorop stellen. Ik kan er niet van leven. Competitief ben ik, maar dat ben ik in alles. Dat is (denk ik) een gezonde instelling bij sport en bij de dingen die je doet.

Deze week heb ik het trainen weer opgepakt, en ik moet zeggen dat ik me goed voel. Ik doe nog rustig aan, en ik kijk al een beetje rond waar ik de komende weken wedstrijden in Italië kan lopen. Maar wellicht denk ik aan een mooie 10 km in juni, of zelfs aan een halve marathon. Dat laatste bewaar ik allicht voor na mijn marathon in november a.s.

New York 2018 is mijn volgende marathon, en ik kan niks anders zeggen dat ik daar naar uit kijk. Niet alleen om te starten met trainen, maar ook de reis en de wedstrijd opzich. Het wordt mooi, hoe dan ook. In allerlei opzichten.

Maar eerst zomer vieren, ijsjes eten en op vakantie gaan in Nederland.

SylviaItaly blog | Marathon Rotterdam 2018

Rechtsaf de Coolsingel op, richting de finish.

Mensen stonden langs de kant te schreeuwen en te klappen. Mijn moeder riep me in de verte. Ik zag de oranje finish-boog op de Coolsingel. De speaker en de DJ knalden door Rotterdam. Ik zag nog 500 m te gaan, dit hadden de mooiste meters van mijn marathon moeten zijn…

In de ochtend vroeg sprak ik met een vriendin af in de winkel Run2Day op de Meent. We waren ruim op tijd. We kleedden ons om en liepen gezamenlijk naar het 1e startvak. Helemaal vooraan dus. Dat was fijn, want zo kon ik op het laatste moment nog een paar keer naar het toilet. Ja, van de zenuwen natuurlijk.

Voor de start sprak burgermeester Aboutaleb ons toe, en zong Lee Towers het traditionele lied: “You’ll never walk alone”.

Om 10 uur klonk het startschot. WHAM daar liepen we! De marathon van Rotterdam op 8 april 2018 was gestart. De eerste helft liep ik perfect op schema. Om de 10 km nam ik mijn gelletjes, en geen drankpost heb ik overgeslagen. Ik kon geen groepje vinden waarmee ik kon samenlopen. Ik heb bijna alles alleen gelopen. Maar het was windstil, dus ik hoefde me niet te schuilen voor de wind.

Het weer was wellicht iets aan de warme kant, maar voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik kan goed tegen de warmte. Er stonden heel veel supporters langs het parcours, met daartussen vrienden en familie. Dat was echt wel heel mooi! Ik hoorde overal mijn naam. Het tempo 3:10 hield ik nog altijd vol, ik geloofde in een mooie PR.

In het Kralingse Bos liep ik nog altijd op schema, maar mijn benen werden zwaarder en zwaarder. Ik voelde me niet helemaal “helder” meer. Ik had pijn, ik was moe, ik wilde alleen maar stoppen met hardlopen.

De kracht en energie waren nauwelijks meer aanwezig. Ik was werkelijk leeg. Mijn trainer liep 2x naast me moed in te praten, maar ik kon bijna niet meer horen wat hij zei. Ik moest niet naar de grond kijken maar vooruit, dat kan ik me nog herinneren, maar verder… Het was alsof ik me afsloot van de buitenwereld.  Tijd was niet meer belangrijk, maar finishen. Ik zat in een gigantische dip.

Rechtsaf de Coolsingel op. Ik ging steeds meer door mijn benen zakken. Ik keek op de klok, en ik zag dat ik nog onder mijn PR liep 3:15,57 (Amsterdam marathon 2016). Maar het was alsof mijn lichaam niet meer verder wilde.

Ik zag nog 500 m te gaan, maar die 500 m leken wel kilometers voor mij. Mijn droom was te finishen in blijdschap met misschien nog een laatste sprintje op de Coolsingel, maar niks bleef mij bespaard. Ik heb geknokt. Door mijn benen gezakt, en rug gebogen liep ik over de finishlijn. De 38e edite van de Rotterdam marathon heb ik gefinisht in 3:14,59. Een PR!

Daar ben ik blij mee natuurlijk. Nee, super blij! Eén minuut sneller zelfs. Dit was een mooie verrassing omdat finishen op de Coolsingel voor mij het maximale haalbare was!

Nu ben ik weer thuis in Italië, en soms kan ik me nog steeds niet voorstellen hoe ik deze marathon heb volbracht. Trots maar ook met verbazing dat mij dit is overkomen. Elke marathon heeft zo z’n verhaal, maar eerlijk gezegd hoop ik dit  nooit meer mee te maken. Met goede trainingen en voorbereidingen is het allemaal te doen, maar het moet ook leuk blijven.

SylviaItaly Blog | Siberische kou in Italië

De lokale bewoners uit Castiglione del Lago vertelden mij afgelopen maand dat we deze winter nog de “Siberische beer” konden verwachten in midden Italië. Ik heb gewoond in Trentino, dus ik werd er niet echt warm of koud van. Integendeel, winter in Umbrië en Toscane is niet zo schrikbarend zoals in het noorden.

Maar we hebben het geweten. De beer is losgekomen in Italië. Ook in Rome lag sneeuw, en de treinen hadden urenlang vertraging. De wegen werden afgesloten, en de scholen gingen dicht. De kou bleef niet 1 dag maar een paar dagen aan. Get!

Niks weerhield mij, ik bleef doortrainen. Weer of geen weer. Tot op de dag dat ik erachter kwam dat ik geen water meer had. Mijn waterleidingen waren bevroren.

Umbra Acque levert ons drinkwater in Umbrië. Helaas kon niemand mij helpen dit probleem op te lossen. Ik was genoodzaakt het bedrijf te benaderen voor een afspraak. Maar waar ik al voor vreesde werd werkelijkheid. Oggi è domani, e domani è dopo domani.

Na al die jaren in Italië heb ik geleerd om geduld te hebben: “avere la pazienza”, je moet de dingen ruim inzien en afwachten. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Drie dagen leven zonder water was afzien. Want met alles wat je doet gebruik je water: afwassen, toilet, douchen en wassen. Maar met hulp van lieve buren heb ik deze dagen redelijk goed kunnen doorstaan. De Siberische koude dagen zijn voorbij, en het waterbedrijf heeft op de dag van vandaag het probleem opgelost.

Zonet heerlijk 15 km getraind in de stromende regen en sneeuw. In voorbereiding op mijn Rotterdam marathon en met NYC Marathon in het vizier.  Nu de focus weer op mijn Sommelier examen, werk en hardlopen. Si torna alla normalità!