Eerste hardlooptraining in 2019

Eerste hardlooptraining in 2019

Een blessure aan mijn rechterknie (meniscus) is de oorzaak dat ik een paar maanden niet heb kunnen trainen. Dat is flink balen voor iemand die veel loopt, maar het overkomt iedereen wel eens, en dus ook mij. Overbelast, ik kan er niks anders van maken. 2018 was een mooi jaar waarin ik twee marathons heb gelopen, en twee PR’s op een halve marathon en een marathon. Maar ja, wat doe je als je niet kunt lopen?

Zwemmen en fietsen. Nou is in de winter fietsen door de heuvels geen echte aanrader. Daar is het te koud voor. Zwemmen daarentegen is goed, en ideaal om je bovenbenen sterker te maken. Eerlijk gezegd is baantjes zwemmen niet mijn hobby. Het is alsof de tijd niet voorbij gaat, maar als de dames gaan aqua-joggen met harde muziek op krijg ik weer een enorme boost.

Maar nu, na drie maanden ben ik weer begonnen met trainen. Op de atletiekbaan in Montepulciano bij mij tegenover. Het was de eerste keer dat ik weer ging lopen, en het voelde goed. Ondanks dat ik merk dat de pijn nog niet helemaal weg is, klaag ik niet. Ik heb 4 km gelopen in rustig tempo. Dit geeft mij goede hoop!

Marathon lopen voor LILT in Milaan

Op 3 april jl. was de marathon van Milaan. We hadden ons ingeschreven voor de estafetteloop. Ons team heette SolfyRun bestaande uit Mirco, Rosita, Gianfranco en ik.  Elk van ons moest 10 km lopen voor het goede doel.

Vrijdag 1 april vertrok ik alleen met de Italo trein vanuit Florence naar Milaan. De rest van de groep kwam een dag later. De Italo is vergelijkbaar met de Thalys. Het is een hogesnelheidstrein die je binnen no time op de plaats van bestemming brengt. Twee jaar geleden was de laatste keer dat ik in deze mooie stad was, te lang geleden naar mijn gevoel!

Ik verbleef in het centrum niet ver van de kerk Sant’Ambrogio, de patroonheilige van de stad Milaan. Twee dagen had ik een persoonlijke gids 😉 die mij de stad heeft laten zien. Het hotel van Armani, de sjieke winkelstraten, en diverse parken… Het onbekende, maar ook het hippe Milaan heb ik ontdekt.

Het dakterras op de Duomo is een bezienswaardigheid op zich. Het uitzicht over de stad is subliem. Prachtig. Het was (gezellig) druk in en rondom de Piazza del Duomo, en in de Galleria.

Milano

Milano 3

De dag voor de wedstrijd zijn we met ons hardloopgroepje naar de marathon Expo geweest om ons startnummer op te halen. Zoals ik eerder schreef moest je voor de estafetteloop voor een goed doel lopen, je kon niet zomaar deelnemen. We hadden gekozen voor de Stichting LILT. Lilt staat voor “Legatumori”. Het KWF in Nederland, maar dan in Italië.

De start was zondag om 10.00 uur in de ochtend. Ik moest buiten Milaan om 11.10 wachten op het 32 km punt in de Viale de Gasperi. Een straat dichtbij de metrohalte Uruguay (lijn 1).

Milano marathon Solfyrun

Rosita was de derde op rij die moest lopen, ik liep het laatste gedeelte tot aan de finish. Vanuit mijn startvak (nr. 400-500) wachtte ik op haar voor de overhandiging van de chip.

Ik voelde me meer als welkom in Milaan te lopen. Wat een sfeer en wat een geweldig publiek. Een super leuke ervaring.

Onze eindtijd is 3.08 op de marathon. Voor een marathonloper zou dit een toptijd zijn, maar wij met z’n vieren voor de estafetteloop zijn er ook ontzettend trots op!

LILT Milano Solfyrun LILT Milano marathon Solfyrun

Stranger living in Italy

Ik moest hier iets over schrijven.

Misschien klopt het ook wel dat ik een beetje “strange” ben, maar toen ik de email ontving voor deelname aan een 18 km wedstrijd in Siena

Corri Roma 2015

Corri Roma 2015

Allereerst is mijn naam niet makkelijk in Italië, daar heb ik ooit een blog over geschreven. En daarbij, waar ik ook deelneem aan hardloopwedstrijden, er staat altijd een Italiaanse vlag naast mijn naam, ofschoon ik toch echt in Rotterdam geboren ben.

Sinds kort ben ik lid van de FIDAL : Federazione Italiana di Atletica Leggera. Dat wordt je niet zomaar, daar moet je heel wat voor doen. Ik maak nu officieel deel uit van de Italiaanse Atletiekbond. Dus een beetje Italiaans ben ik nu wel.

In Siena is op 28 februari een 18 km wedstrijd. Daar doe ik aan mee. Maar nu blijkt dat er twijfels zijn. Misschien omdat ik Van der Male heet of dat er op mijn pasje staat “atleta straniera”. Vandaag ontving ik DE bevestigingsmail, maar of ik toch mijn medisch certificaat wilde opsturen : “stranger living in Italy please send an Italian agonistic health certification for athletics to…”

En ik heb een medisch certificaat, dat moet ook. Elk jaar is iedereen verplicht zich te laten keuren door een officiële sportarts om deel te kunnen nemen aan hardloopwedstrijden in Italië. Overigens voor elke sport geldt dit: wielrennen, judo, basketballen, voetballen.. Je moet je laten keuren. Ik begrijp het, verkeerd is het zeker niet. Maar elk jaar?

En waarom wordt in het buitenland bij marathons nooit naar een medisch certificaat gevraagd, en in Italië wel?! Is dit Italiaanse bureaucratie? Of verstandigheid?

La maratonina del Campanile

Deze halve marathon in Perugia had ik nog nooit gelopen. Tot op de dag van vandaag. Maratonina betekent halve marathon. Ik train (veel), en zo nu en dan loop ik in de weekenden wedstrijden om mijn conditie, en ritme op pijl te houden. Op 20 maart a.s. loop ik de halve marathon in Ferrara, waar ik een nieuw PR probeer te lopen. Onder de 1.31.

startnummer hardloopwedstrijd

maratonina del Campanile

Dat zal niet makkelijk zijn, want dat betekent dat ik het tempo van rond de 4:15/km 21,0975 km lang moet volhouden. Vandaag was een zwaar parcours, dus met een gemiddelde van 4:28 moet ik tevreden zijn. Ik ben rustig begonnen, en na 7 km ben ik harder gaan lopen. Dat werkt goed een negatieve split, althans dat hoop ik. Ik heb altijd de slechte gewoonte bij de start gelijk te sprinten, en dat moet ik afleren. Want aan het einde van de wedstrijd zit ik er doorheen en haal ik niet mijn doel. Ok, het is ook mentaal, maar als je benen niet meer kunnen dan houdt het snel op.

Dit weekend is carnaval, en dan worden er allerlei lekkere gefrituurde dolci gegeten. De buurvrouw tegenover heeft mij een bakje huisgemaakte castagnole gebracht. Dat zijn gefrituurde deegballetjes met poedersuiker. Je kunt ze vergelijken met oliebollen zonder krentjes, maar dan net iets anders. Lief en lekker!

castagnole

Castagnole dolce tipico

Nu bijkomen, die halve marathon hakt er best in. 21 februari loop ik de halve marathon in Scandicci, Florence, en dan moet het in maart in Ferrara gebeuren. Scandicci is de grote test!

Trainen

Het is bijna wel zeker dat ik in het voorjaar geen marathon ga lopen… Gewoon geen tijd, en geen zin. Mijn hoofd staat er niet naar. Ik train nu zoals het mij uitkomt. Ik doe vrij weinig aan versnellingslopen of heuveltrainingen. Ik volg geen schema’s. Nu loop ik vaak het standaard rondje in Castiglione del Lago, het plaatsje waar ik woon.

Garmin connect route in Castiglione del Lago.

Nike running Umbria

In maart probeer ik wel in Ferrara een PR op een halve marathon te lopen (onder de 1.31) maar ik vrees dat dat zelfs lastig gaat worden. Ik wil momenteel lopen zonder “pensieri”, niks moet, alles mag. En dat voelt goed.

Wel ga ik elke woensdagavond in Florence trainen met FirenzeCorre. Dat is leuk, je loopt dan met een groep ongeveer 8 km door het centrum. Meestal is de start bij Universosport op de Piazza del Duomo. De warming up wordt gedaan om 19.45 uur en de start is om 20.00 uur. Op zo’n avond zie je vaak dezelfde gezichten. Zo is er ook een man die altijd op blote voeten loopt. Dat kun je je niet voorstellen, maar hij heeft nooit hardloopschoenen aan. En hij loopt nog goed ook!