Eerste hardlooptraining in 2019

Een blessure aan mijn rechterknie (meniscus) is de oorzaak dat ik een paar maanden niet heb kunnen trainen. Dat is flink balen voor iemand die veel loopt, maar het overkomt iedereen wel eens keer… en dus ook bij mij. Overbelast, ik kan er niks anders van maken. 2018 was een mooi jaar waarin ik twee marathons heb gelopen, en twee PR’s op een halve marathon en een marathon. Maar ja, wat doe je als je niet kunt lopen?

Zwemmen en fietsen. Nou is in de winter fietsen door de heuvels geen echte aanrader. Daar is het te koud voor. Zwemmen daarentegen is goed, en ideaal om je bovenbenen sterker te maken. Eerlijk gezegd is baantjes zwemmen niet mijn hobby. Het is alsof de tijd niet voorbij gaat, maar als de dames gaan aqua-joggen met harde muziek op krijg ik weer een enorme boost.

Maar nu, na drie maanden ben ik weer begonnen met trainen. Op de atletiekbaan in Montepulciano bij mij tegenover. Het was de eerste keer dat ik weer ging lopen, en het voelde goed. Ondanks dat ik merk dat de pijn nog niet helemaal weg is, klaag ik niet. Ik heb 4 km gelopen in rustig tempo. Dit geeft mij goede hoop!

 

10 jaar SylviaItaly

Mijn laatste blog is gedateerd op november jl. In de tussentijd ben ik verhuisd naar Montepulciano, en heb ik de kerstdagen in Nederland doorgebracht. Het waren drukke weken waardoor een blog schrijven helaas niet van gekomen is.

De lezing en wijnproeverij Una Storia Nobile met Dante Alighieri Rotterdam is goed gegaan. Ik vond het best spannend in het begin, maar het verliep “bijna” vlekkeloos. Het was de eerste keer, en ik zal zeker het e.e.a. anders moeten doen, maar vooralsnog ben ik trots op mezelf dat ik het gedaan heb. Het was hard werken en studeren de afgelopen maanden.

2019 is voor mij een jubileumjaar. 10 jaar geleden ben ik vertrokken naar Italië voor een nieuw leven. Dat waren best roerige tijden in het begin, want alles achter je laten en vaarwel zeggen tegen de mensen die je lief hebt was niet makkelijk. Maar ondanks dat, heb ik er nooit spijt van gehad.

In 2009 woonde ik in Arco Trentino en werkte ik in de horeca op 1200 m hoogte. Ik heb daar geleerd hoe Spritz en cappuccino te maken als een echte barista. Ik had een leuk appartement in het centrum en ik reed toen nog in mijn Fiat Panda met een NL- kenteken berg op, berg af met de boodschappen in de achterbak van de groothandel.

Fiat Panda met NL kenteken

Helaas ben ik toen niet gelijk begonnen met bloggen, dat was pas in 2011. Mijn eerste blog was “Supertramp in Italy“. Waarom Supertramp? De naam verwijst naar de hoofdrolspeler in film “Into the Wild”. Ik wil niet zeggen dat ik zo extreem was als hij, maar indirect hadden we misschien wél iets gemeen. Avontuur!

Monte Velo

Mijn idee is vanaf heden een paar oude blogs, en foto’s van mij te delen van hoe het toen was met mij, en wat ik zoal deed. Als ik terugkijk naar de avonturen en levenservaringen ben ik niet veranderd. Ik ben een rijker mens geworden, misschien niet financieel maar ervaringen rijker dat zeker.

Ik kan het iedereen beamen. Volg je hart en doe wat je leuk vindt. Dan werk je eigenlijk nooit meer, want dan is je werk je hobby. Het komt niet allemaal zomaar op je pad, je moet er veel voor doen en laten, maar de voldoening is groot als het lukt!

Veel leesplezier in de komende blogs en ik wens iedereen een gelukkig en sportief 2019 toe.

Mijn eerst blog van 5 juni 2011

Gardameer
Monte Velo Trentino

De laatste loodjes voor de New York City Marathon

De trainingen zitten erop voor de New York City Marathon. Althans, de trainingen waarin de lange afstanden gelopen moesten worden, en de zware fartlek trainingen die ik niet altijd graag deed. Maar dat hoort erbij. Vanaf juli heb ik 4x in de week getraind, vier maanden lang. Een langere voorbereiding dan voor de marathon van Rotterdam. Uff…

De warme zomerdagen in Italië zijn nooit echt bevorderlijk om je voor te bereiden op een marathon, maar dat wist ik al toen ik voor Amsterdam trainde in 2016. Want niet alleen overdag maar ook ‘s avonds en ‘s nachts is het vaak te warm. De nachten zijn soms te kort om uit te rusten. Airconditioning zou de juiste oplossing zijn voor een goede nachtrust, maar als je dat niet hebt is het roeien met de riemen die je hebt.

Al met al ben ik trots op mezelf dat ik het schema heb kunnen volbrengen zonder enige blessures of klagen. Als ik nu de laatste afstanden loop voor de marathon voel ik dat ik klaar ben. De nodige kilometers zitten in mijn benen, en zonder heel veel moeite loop ik soms harder dan mijn eigenlijke marathontempo zou moeten zijn. Teken aan de wand?

Ik heb geen idee hoe New York zal verlopen. Dat hangt van veel factoren af. Je hebt natuurlijk het tijdsverschil, maar ook is het belangrijk of het weer meewerkt of niet. Als er veel wind staat dan kan ik naar een mooie tijd echt fluiten. Maar met windstil en misschien zelfs ook een beetje regen heb ik goede hoop. Het is allemaal te bezien, maar het allerbelangrijkste is is dat ik er zin in heb!

Nu is het voornaamste mij focussen op de wedstrijd en vooral uitrusten. Misschien nog wat korte sprintjes doen voordat ik vertrek, en dan is het goed zo. New York is mijn 15e marathon en de marathons die ik heb gelopen waren allemaal even bijzonder. Ik weet zeker dat mijn tweede keer in New York heel speciaal zal zijn, want de marathon in New York City is uniek, en wellicht wel één van de mooiste marathons ter wereld.