10 jaar Sylvia Italy

10 jaar Sylvia Italy

Mijn laatste blog is gedateerd op november jl. In de tussentijd ben ik verhuisd naar Montepulciano, en heb ik de kerstdagen in Nederland doorgebracht. Het waren drukke weken waardoor een blog schrijven helaas niet van gekomen is.

De lezing en wijnproeverij Una Storia Nobile met Dante Alighieri Rotterdam is goed gegaan. Ik vond het best spannend in het begin, maar het verliep “bijna” vlekkeloos. Het was de eerste keer, en ik zal zeker het e.e.a. anders moeten doen, maar vooralsnog ben ik trots op mezelf dat ik het gedaan heb. Het was hard werken en studeren de afgelopen maanden.

2019 is voor mij een jubileumjaar. 10 jaar geleden ben ik vertrokken naar Italië voor een nieuw leven. Dat waren best roerige tijden in het begin, want alles achter je laten en vaarwel zeggen tegen de mensen die je lief hebt was niet makkelijk. Maar ondanks dat, heb ik er nooit spijt van gehad.

In 2009 woonde ik in Arco Trentino en werkte ik in de horeca op 1200 m hoogte. Ik heb daar geleerd hoe Spritz en cappuccino te maken als een echte barista. Ik had een leuk appartement in het centrum en ik reed toen nog in mijn Fiat Panda met een NL- kenteken berg op, berg af met de boodschappen in de achterbak van de groothandel.

Fiat Panda met NL kenteken

Helaas ben ik toen niet gelijk begonnen met bloggen, dat was pas in 2011. Mijn eerste blog was “Supertramp in Italy“. Waarom Supertramp? De naam verwijst naar de hoofdrolspeler in film “Into the Wild”. Ik wil niet zeggen dat ik zo extreem was als hij, maar indirect hadden we misschien wél iets gemeen. Avontuur!

Monte Velo

Mijn idee is vanaf heden een paar oude blogs, en foto’s van mij te delen van hoe het toen was met mij, en wat ik zoal deed. Als ik terugkijk naar de avonturen en levenservaringen ben ik niet veranderd. Ik ben een rijker mens geworden, misschien niet financieel maar ervaringen rijker dat zeker.

Ik kan het iedereen beamen. Volg je hart en doe wat je leuk vindt. Dan werk je eigenlijk nooit meer, want dan is je werk je hobby. Het komt niet allemaal zomaar op je pad, je moet er veel voor doen en laten, maar de voldoening is groot als het lukt!

Veel leesplezier in de komende blogs en ik wens iedereen een gelukkig en sportief 2019 toe.

Mijn eerst blog van 5 juni 2011

Gardameer

Monte Velo Trentino

Een maand zonder rijbewijs in Italië

Een maand zonder rijbewijs in Italië

Het is even stil geweest op mijn blog. Ik probeer mijn ervaringen in Italië zo veel mogelijk te delen, maar vaak komt het er gewoon niet van. Het is momenteel hoogseizoen. Het werk stapelt zich op, en daarbij zijn de hardlooptrainingen weer begonnen voor de marathon in NY.

De maand juli is gelukkig voorbij. Op de weg terug uit Rome in juni is mijn rijbewijs ingenomen door de carabinieri voor minimaal 30 dagen. Niet omdat ik te hard gereden had of gedronken had. Nee, ik had simpelweg een “langzame” auto ingehaald waar een doorgetrokken streep op de weg was. Een actie wat iedere Italiaan wel dagelijks doet.

De carabinieri had ik niet gezien bij het inhalen. Niet veel later reden ze voor mij, en voelde ik de bui direct hangen. Nu ben ik de “Sjaak” dacht ik.
Mij werd verzocht te stoppen waarna ik na een discussie met de twee agenten een flinke boete uitgedeeld kreeg: 10 punten verlies, een boete en inname van mijn rijbewijs. Een maand of meer zonder rijbewijs….. nee toch?!

Ik was kwaad en verbijsterd. Want hoe plan ik mijn afspraken zonder auto? Hoe ga ik dat regelen? Gelukkig werk ik vanuit huis, en kan ik met de fiets mijn boodschappen doen in de locale supermarkten, maar het is behelpen.

Mijn rijbewijs was eerst bij de Prefettura in Perugia, waar besloten werd hoe lang mijn rijbewijs ingenomen werd. Ik had al vrij snel gebeld hierover, waar ik Elio als contactpersoon had voor de duur van de inname van mijn rijbewijs. Hij beloofde mij dat het maximaal een maand zal zijn voordat ik weer mijn rijbewijs terug heb. De foto op mijn rijbewijs vond hij overigens wel mooi.. tja Italianen. Hij had ook een agriturismo in Gubbio, waarop ik antwoordde dat we wel langs zouden gaan om te kijken voor een eventuele samenwerking. En zo antwoordde Elio ook, jij het één, ik het ander. We komen er wel uit.

Hou zou goedkomen dus. En het is ook goedgekomen. Uiteindelijk, maar de dagen waren geteld. Juli was een lange maand voor mij. Ondanks dat lieve mensen en vrienden mij geholpen hebben, afhankelijk zijn is toch niet echt mijn ding.

Het leven in Italië is niet altijd een feest, zoals je ziet. Want hoe dan ook als buitenlander in Italië, zolang er niks met je gebeurt dan loopt alles op rolletjes. Althans.. maar als je zelf de controle niet meer hebt over je eigen bezit, je gezondheid of wat dan ook. Dan is het niet je land. Dat is soms hard, maar als je positief ingesteld bent dan weet je ook dat alles weer goed komt.

Poggio Bertaio een relatief jong wijnbedrijf

Poggio Bertaio een relatief jong wijnbedrijf

Ten westen van het Trasimeense meer, in Castiglione del Lago liggen de wijngaarden van Poggio Bertaio. Deze wijngaard van 18 ha is sinds 1972 in bezit van de familie Ciufoli.

In de beginjaren werd de wijngaard geplant puur en alleen uit liefhebberij. De druiven werden verkocht aan diverse wijncoöperaties.

Poggio Bertaio

Vandaag de dag is Poggio Bertaio een professioneel wijnbedrijf. Na zijn studie oenologie besloot Fabrizio Ciufoli zijn kennis in dienst te stellen aan het familie bedrijf waardoor de wijnen ook buiten Umbrië beschikbaar werden.

Fabrizio is een expert, zoals velen over hem hier zeggen: “goede wijn maken zit in zijn genen”. Daarnaast is Fabrizio ook oenoloog voor verschillende wijnhuizen in Montepulciano en in Montalcino.

Poggio Bertaio

Op het wijngoed van Poggio Bertaio groeien de Sangiovese-druiven. Een belangrijke druifsoort in zowel Toscane als in Umbrië. Daarbij zijn ook Cabernet-Sauvignon en Merlot aangeplant.

Poggio Bertaio

Een ander geschikt wijnbouwgebied voor de witte Grechetto is in Magione. Poggio Bertaio haalt daar de witte druiven vandaan voor hun befaamde Umbria Grechetto.

Poggio Bertaio

Poggio Bertaio

Poggio Bertaio

Bij de wijnoogst worden alle druiven met de hand geplukt. Naast de rode wijnen die Poggio Bertaio produceert, zijn ook de Vermentino en de Rosé van uitzonderlijke kwaliteit. Elke wijn heeft zijn karakter, en ieder familielid heeft zijn “eigen” wijn. Zo staat achter op de etiketten van elke fles wijn de geboortedata vermeld van de betreffende familielid.

Vandaag de dag produceert Fabrizio samen met zijn zoon Fabio de wijnen. Fabio is jong, en oenoloog. Ze bewerken het land met respect. Zoals Fabrizio en Fabio wijn maken is zoals de familietraditie dat voorschrijft. Ze beleven veel passie en plezier aan het maken van wijn, en dat vind je terug bij het proeven!

Fabio en Fabrizio Ciufoli

Giro d’Italia in Assisi

Giro d’Italia in Assisi

Vandaag was de 11 etappe van de Giro d’Italia in Assisi, om precies te zijn in Santa Maria degli Angeli. Een plaats in de Italiaanse gemeente van Assisi.

De Giro d’Italia is spannend, Simon Yates is nog altijd de rozetruidrager. Waarschijnlijk wordt het lastig voor Tom Dumoulin hem van de eerste plaats te krijgen.

Elke dag volg ik de Giro, en vandaag was een mooie gelegenheid de 11e etappe van de 101ste editie “live” mee te maken.

Vanochtend heb ik voor het startpodium menig wielrenners voorbij zien fietsen. Het podium was voor de Basilica di Santa Maria degli Angeli. Een enorme kerk waar dagelijks veel pelgrims van heinde en verre naartoe komen.

Tom Dumoulin

Elia Viviani

Chris Froome

Voor de start moesten de renners hun handtekening zetten. Dat doen ze op een groot bord ten teken dat ze vandaag ook daadwerkelijk gaan starten.

Ik vroeg een supporter voor wie hij was gekomen. Hij vertelde dat hij een sportman was en dat hij supporter was van alle wielrenners: “sono tutti campioni”. Ze zijn allemaal kampioenen. Ja, hij heeft gelijk. Alhoewel..

Sunweb heeft mijn voorkeur, ondanks dat ik fan ben van alle wielrenners. Ik hoop dat het Tom alsnog gaat lukken de Giro te winnen, maar Yates is snel, en heel sterk. Hij zal nu niet meer snel opgeven.

Uitslag Giro d’Italia 16 mei 2018

Simon Yates

Siberische kou in Italië

Siberische kou in Italië

De lokale bewoners uit Castiglione del Lago vertelden mij afgelopen maand dat we deze winter nog de “Siberische beer” konden verwachten in midden Italië. Ik heb gewoond in Trentino, dus ik werd er niet echt warm of koud van. Integendeel, winter in Umbrië en Toscane is niet zo schrikbarend zoals in het noorden.

Maar we hebben het geweten. De beer is losgekomen in Italië. Ook in Rome lag sneeuw, en de treinen hadden urenlang vertraging. De wegen werden afgesloten, en de scholen gingen dicht. De kou bleef niet 1 dag maar een paar dagen aan. Get!

Niks weerhield mij, ik bleef doortrainen. Weer of geen weer. Tot op de dag dat ik erachter kwam dat ik geen water meer had. Mijn waterleidingen waren bevroren.

Umbra Acque levert ons drinkwater in Umbrië. Helaas kon niemand mij helpen dit probleem op te lossen. Ik was genoodzaakt het bedrijf te benaderen voor een afspraak. Maar waar ik al voor vreesde werd werkelijkheid. Oggi è domani, e domani è dopo domani.

Na al die jaren in Italië heb ik geleerd om geduld te hebben: “avere la pazienza”, je moet de dingen ruim inzien en afwachten. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Drie dagen leven zonder water was afzien. Want met alles wat je doet gebruik je water: afwassen, toilet, douchen en wassen. Maar met hulp van lieve buren heb ik deze dagen redelijk goed kunnen doorstaan. De Siberische koude dagen zijn voorbij, en het waterbedrijf heeft op de dag van vandaag het probleem opgelost.

Zonet heerlijk 15 km getraind in de stromende regen en sneeuw. In voorbereiding op mijn Rotterdam marathon en met NYC Marathon in het vizier.  Nu de focus weer op mijn Sommelier examen, werk en hardlopen. Si torna alla normalità!